Φυλάει ο Καραθανάσης…

Μαρ 01, 2018
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(6 ψήφοι)
Πριν λίγες ημέρες συμπληρώθηκαν 22 χρόνια από την ηρωική θυσία στα ΙΜΙΑ

των τριών αξιωματικών του Πολεμικού μας Ναυτικού. Για εμάς τους Παπαγιώτες συμπληρώθηκαν 22 χρόνια και από την απώλεια του συντοπίτη μας Χρήστου Καραθανάση.

Κάθε χρόνο στις εκδηλώσεις μνήμης για τα ΙΜΙΑ μου έρχεται στο νου ο συμμαθητής μου Χρήστος . Η ιστορία των ΙΜΙΩΝ το 1996 είναι λίγο-πολύ γνωστή σε όλους μας . Τον ήρωα Καραθανάση τον γνωρίζουν όλοι. Εγώ όμως γνωρίζω το Χρήστο ,το συμμαθητή μου που τον συνάντησα στα θρανία του σχολείου όταν ο Παπάγος μας ήταν χωριουδάκι. Ξεπετάει μπροστά μου όχι ως ήρωας αλλά ως παλιός συμμαθητής , ως αδερφός στα θρανία, ως συνοδοιπόρος στις παιδικές σκανταλιές.

Ο Χρήστος ,λοιπόν, ήταν ένα παιδί χαμογελαστό και καλόκαρδο παρά το γεγονός ότι είχε δοκιμαστεί από μικρός χάνοντας τη μητέρα του πολύ νωρίς. Πρότυπο του ήταν ο πατέρας του, ο ναύαρχος Καραθανάσης που εμφύσησε στα δύο του παιδιά , το Χρήστο και την Τίνα ,την αγάπη για την πατρίδα, το σεβασμό για το τίμιο και το ηθικό και παρέδωσε στην κοινωνία το Χρήστο έτοιμο και πρόθυμο να φυλάει το Αιγαίο μας. Ήταν αυτός ο πατέρας, που αντιμετώπισε το θάνατο του παιδιού του με παροιμιώδη αξιοπρέπεια επιβεβαιώνοντας ότι οι γονείς ανατρέφουν τους ήρωες.

Ο Χρήστος από μικρός ήταν αθλητικός και δραστήριος. Του άρεσε η γυμναστική και ξεχώριζε για τη μυϊκή του δύναμη. Αγαπούσε το ποδόσφαιρο και ήταν πραγματικά δεινός τερματοφύλακας. Όταν παίζαμε μπάλα στην αυλή του γυμνασίου ή στη χωμάτινη αλάνα του Φοίβου, πίσω από το σημερινό VERDE, θέλαμε πάντα ο Χρήστος να κάθεται τέρμα για να παίζουμε οι υπόλοιποι ξέγνοιαστοι ... Στους σχολικούς χορούς πάλι ,πρωτοστατούσε αφού είχε οργανώσει την "ομάδα αποτροπής εξωσχολικών εισβολέων" εμποδίζοντας διάφορους ανεπιθύμητους να διαταράξουν τη διασκέδαση μας. Μας προστάτευε ο Χρήστος.

Σκέφτομαι ότι τελικά η αποστολή του Καραθανάση σε όλη την ανήλικη και ενήλικη ζωή του ήταν "να φυλάει για να παίζουμε ξέγνοιαστοι και να ζούμε ήσυχοι"

Τα μεσημέρια μετά το σχολείο ο Χρήστος ανεβαίνοντας την Κύπρου έκανε με τους συμμαθητές την καθιερωμένη στάση στο περίπτερο του Τουμπέκη για coca cola και για συνέχεια των ατελείωτων παιδιάστικων διαφωνιών . Τα Σαββατόβραδα ανακωχή. Όλοι μονιασμένοι και αγαπημένοι κάναμε την καθιερωμένη μας έξοδο στο σινεμά Αλέξανδρος και μετά το πατροπαράδοτο "δίπιτο σουβλάκι "στου Θεαγένη. Και ο Χρήστος πάντα παρών. Χαμογελαστός, με πνεύμα ομαδικότητας αλλά και δυνατός.

Στη συνέχεια, οι δρόμοι μας χώρισαν . Εκείνος σχολή δοκίμων αξιωματικών και μοίρα ελικοπτέρων – η μεγάλη του αγάπη- , εγώ οδοντιατρική. Άλλαξαν οι παρέες.

Ξανασυναντηθήκαμε αργότερα στου Παλάσκα όπου παρουσιάστηκα για τη θητεία μου. Σε μια πρωινή επιθεώρηση, ήρθε δίπλα μου. Ήταν υποδιευθυντής προπαιδεύσεως. Mε αγκάλιασε ,

μιλήσαμε για λίγα λεπτά την ακατάληπτη "γλώσσα των συμμαθητών " σαν να μην πέρασε μια μέρα. Εκτοτε και καθ όλη τη διάρκεια της εκπαίδευσης κανείς δεν μου ξαναέκανε παρατήρηση…. πάλι φύλαγε ο Χρήστος !

Κατηγορία Η ΓΝΩΜΗ
Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 01 Μάρτιος 2018 20:15

Σχόλια αναγνωστών

Εφημερίδα

download print

Καιρός

EMAIL Επικοινωνίας

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.